Velika subota je dan uoči Vaskrsa u kome se završavaju poslovi vezani za doček velikog praznika ali se i taj rad vrši molitveno i u miru. To je dan kada je Isus sišao u Ad da propoveda jevanđelja mrtvima kako bi pokazao da je došao kraj starom veku koji je bio obeležen svetkovanjem subotnjeg dana i otpočeo novi vek u kome se svetkuje dan Njegovog vaskresenja.
U večernjim časovima Plaštanica se iznosi ispred hrama, tri puta se nosi oko crkve i ponovo spušta u „grob“.
Velika subota predstavlja drugi dan hrišćanske žalosti zbog stradanja Hristovog. Ovaj dan se kod Srba zove i „Strašna subota“ ili „Zavalita“. Svi ovi nazivi opominju na Hristove muke na raspeću u upućuju na činjenje dobrih dela i milosrđa. Pomoćnom Vaskršnji liturgijom završavaju se dani žalosti i počinje praznik Vaskrsenja. Sveštenici u pravoslavnim hramovima se u znak vaskršnje radosti i pobede nad smrću presvlače u svetle odežde i u osvetljenoj crkvi čitaju Jevanđelje o radosnom vesti anđela. Početak vaskršnjeg slavlja oglašava se zvonima na pravoslavnim crkvama koja prvi put zvone posle žalosti kada se, umesto liturgija, služe Carski časovi.
Narod u hramovima odgovara molitvom na horsko pojanje anđela i sa upaljenim voštanicama isčekuje Vaskresenje, najradosniji praznik pobede života nad smrću što je i osnova hrišćanske vere. Ovaj obred se poštuje u svim pravoslavnim hramovima, a u Jerusalimu se sva događanja vezuju za crkvu Svetog Groba Hristovog, gde vernici svake godine na Veliku subotu prisustvuju čudotvornoj pojavi „Blagodatnog ognja“.
